كمى شراب بورگونى يا بردو ، آبجو ، شراب سيب به مقدار كم و يا يك گيلاس شراب كنكينا در وسط غذا جايز مىباشد اما شرابهاى شيرين ، شامپانى وليكورها به كلى قدغن است - شير را در صورتى كه با آب آهك رقيق كنند به مقدار روزانه 200 گرم مىتوان استعمال كرد . با توجه به خوراكهاى پيش گفته پزشك درمان كننده بايد در نظر داشته باشد كه منظور از مداواى يك بيمار مبتلا به دولاب درمان بيمارى است نه از بين بردن قند پيشاب و بنابراين دستور خوراك خيلى سخت و محدود نبايد زياد مورد توجه قرار گيرد زيرا اين رويه گرچه اندازه قند پيشاب را كم كرده و گاهى اوقات نيز به كلى آن را از بين مىبرد ولى ديده شده است كه در همين حين مرض كه تا اين موقع قابل تحمل بوده يك دفعه شدت مىيابد و مقدار مواد سفيدهء كه تا اين هنگام چندان قابل توجه نبود بسرعت رو بازدياد رفته وبالاخره لاغرى وسوء القنيه شديد به بيمار رو ميآورد پس لازمست بادر نظر گرفتن تركيب پيشاب و وزن بيمار دستور خوراكى كه به كلى عارى از موادئيدرو كرنبه نباشد براى بيمار ترتيب داد . مطلب قابل توجه ديگر اين است كه هر بيمار بخصوص در مقابل انواع ئيدرات دوكربن واكنش ويژهء نشان مىدهد يعنى علاوه بر آنكه بيمار داراى ضريب جذب بخصوصى براى مواد ئيدروكربنه است اين ضريب يا نوع ئيدرات دوكربن نيز تغيير مىكند بنابراين براى هر بيمار مبتلا به ديابت دستور خوراك ويژهء لازمست و نمىتوانيم دستور خوراك ثابتى تهيه كرده و آن را بنام رژيم دولابى بناميم و بهتر اين است كه همانطور كه عدهء از مصنفين پيشنهاد كرده اند با در نظر گرفتن واكنش ويژه بيمار رژيم شيرى Winternitz ، رژيمى كه داراى مقدار زيادى مواد چربى باشد ( Maignon ) ، رژيمى كه پايه اش سيب زمينى است ( دستور Mosse ) ، آرد جوترش ( Von Noorden ) وبالاخره لوولوزود كستروز را مورد آزمايش قرار داد . در هر صورت بايستى خوراك را به كمترين مقدار ممكنه تقليل داده و هر هشت يا پانزده روز يك بار يك روز بيمار را در پرهيز سخت وكامل گذاشت ( در همين روز ممكن است مسهلى مثلا 30 گرم سولفات دوسود تجويز نمود . ) بهداشت - زندگى در هواى آزاد و ورزش‌هاى جسمى خيلى لازمست بايستى به بيمار توصيه كرد كه هر روز مقدارى پياده روى نموده يا دوچرخه سوارى كند يا اينكه به ژيمناستيك ، شمشير بازى ، قايق رانى ، سوارى و غيره بپردازد ولى در عين حال بايد متوجه بود كه اين ورزشهاى مختلف تا هنگامى كه به مقدار متوسط بوده و سبب خستگى مفرط نگردند مفيد خواهند بود و بنابراين از زياده روى در ورزش نيز بايد پرهيز نمود . درمان با آب ( مثلا حمامهاى نيم گرم هفتهء سه بار ) و پس از آن مالش بدن نافع است و در تابستان ممكن است در كنار رودخانه يا دريا حمامهاى كوتاهى به بيمار داد همچنين حمامهاى نمكى گوگردى و يا درمان با آب نيم گرم نيز مفيد است : در صورتى كه بيمار تحمل آب گرم را داشته باشد ابتدا درجه آب دوش را از 35 - 40 شروع كرده رفته رفته بالا مىبرند تا به 45 درجه برسند پس از 2 - 4 دقيقه كه بيمار در زير اين نوع دوش قرار گرفت مدت كوتاهى مثلا 10 - 15 ثانيه او را در زير جريان آب خنك 18 - 25 درجه مىگذارند